تا فردا

در سكوت شب و مهتاب و نسيم غرقه در حال و هواى پاييز قدمم را به تن خيس خيابان دادم شاخه ها در غم برگان عزيز بغض كرده به هم مبهوتند تا سحر صبر كند اين تن آرام و صبور به اميدى كه دوباره به بهار شاخه ها سبز شوند...

صفى ندارد كه در آن به ايستم ، كه اگر آمد كه آمد و اگر نه كه زاده تقدير و بسته لب ، پا به پا و شانه به شانه لحظه ها كه بخار ميشوند در ولعِ ناگهانگى سوتكى هستم كه در خواب و خيال ، توهم و رويا غوطه ورم سازد و آنى بسان شاپركى بر گلِ سرخى هيجان عبور را تجربه كنم ...

شاهدِ كوچهِ تنهايى من چه غريبانه ، نشسته است به تماشاى سكوتِ مهتاب قطعه ابرى با شور محوِ طنازى ماه چه رها ميرقصد به سٓرٓم سودايى است شوق بوييدن گل ، شوق رعد و برقى ، شوق رگبارِ بهار...