لحظه را تا بينهايت ثبت كردم تا دلم آرام شد هيچ پروايى ندارم من به شب آسمان قلب من تا ابد مهتاب شد

ما را به شب شعر و طرب دعوت كن دل را به دمى قوس و قزح مهمان كن تا تو را چشم به اين منظره رويايى است لطف فرما به ما چٓشم به چٓشم غوغا كن

زهد و دعا و حال عارفان دكه ايست بهر پاره اى چون راهِبان كه به عشق پوزخند ميزنند پاك بودن و روشنى عالمى است در برزخ شب كه خدايم به هر ماه نميدهد

تو نه شاهين نه عقابى تو نه از سيره پاكان و خدايى تو همان بنده جسمى و زمانى تو به سر عاشق پرواز و رهايى تو به تن وارث آدم به دلت وسوسه ترك جنانى دست از عالم ربانى بدار عامى بى نام و نشان تو فقط چند صباح ساكن اين ملك خيالى

ديشب كه صبا پيش گلها بود است از يك يكشان بندِ غبا بگشود است نرگس تو مدٓر جامه زِ تن بيهود است دامان تو هم به شبنمى آلود است

نورِ شمع و بوى ياس و ياد يار ؟ نه ، روشنم كٓردٓست دستِ روزگار آنچه ميماند بِجا ، آن يكدليست عاشقى زيباست ، اما ، اصل هستش همدلى همدل و همراه و همدم ماندن است اكسير راه جاودانه ميشود همراه تو در زندگى

ورقِ تازه اين بازى پير بِبُرٓد دست من و دست تو و دست رفيق همه كس داخل بازى هستند ولى پشت دست تو و حاضر به بريدن همه رگهاى وريد آس و شاه و تكِ دل مهجورند آنچه بُرراست كنون حكم خِشتى است كه شدست كج به همه باور وياران و يقين

صفى ندارد كه در آن به ايستم ، كه اگر آمد كه آمد و اگر نه كه زاده تقدير و بسته لب ، پا به پا و شانه به شانه لحظه ها كه بخار ميشوند در ولعِ ناگهانگى سوتكى هستم كه در خواب و خيال ، توهم و رويا غوطه ورم سازد و آنى بسان شاپركى بر گلِ سرخى هيجان عبور را تجربه كنم

روزگارت سبز و دلِ تو كومه نور سفره از عشق پُر و خانه پر شور و سرور هيچ بر چشم نيايد جز مهر و صفا خاطرت گرم و هميشه لبخند بنشيند به لبت بغض بدور

كاش آغوش تو هم وهم و خيالى گم بود

دو سه گامى ديگر پشتِ اين پنجره گرمِ زمان پاييز است دل به اين تازه شدن مى بندم

تو در قابِ يك پنجره ، به ديدار من ، منتظر من و بند بندِ وجود عاشقت ، سرا پا تمناى تو ، وسوسه كفِ كوچكِ دستِ تو مانده است ، به شيشه به درگاه ، به هر پنجره نباشم ببينم ،من أشك تو ، تمام وجودم فداى ، دو تا چشم تو

گاه يك چلچله خستهِ راه پشت اين پنجره بسته من مى آيد لحظه اى لحظهِ تنهايى من ميشكند لختى كوته نگاهى ميكند ميرود چلچله و قاب اين پنجره خالى تنهايى من ميماند

حال مى انديشم نيمى از سخن باغچهِ را ميفهمم ياس معنا دارد در پس پرده ، و ، هر پنجره اى قصه غنچه، و ، هر منظره اى نشنيدن ، تماشا دارد بردن دل به سراپرده دوست راه سختى است كه ، رفتن دارد

تو را به تماشاى شكفتن پروانه از پيله سفيد خود در سحرگاهى خنك وسرشار ، از عطر اقاقى ها دعوت ميكنم بمان به لحظه رستن ترس در پسِ پرچين زندگى جامانده

دالان تنگ و تاريك افكارت مرا به سراشيبى سكوت زنجير ميكند در همهمه و ترديد و واژه ها پرواز پرندهِ بى باكِ سينه سرخ در هواى مسموم هرز گردها سرانجام تلخِ خواب را در شهر فرو ريخته ترسيم ميكند از گوشهِ پنجره ِ آخرين كومه شهر چشمانِ تشنهِ و ماتِ به افق مانده كودكى به انتظارِ معجزهِ رعد و برق و تمناى بارشى...

گيرم كه تو دانستى ، هر ثانيه ، چند اُنس است يا هر پٓرِشِ غورى ، در قُل قُلِ هر چشمه چند ژول ، توان دادَست نيروى گريزانى ، از مركز هر ذره ، تا آخِرِ هر جذبى ، چند فاز ، عوض كردَست گيرم كه تو دانستى ، از شاخه هر تاكى ، در فاصلِ هر عطسه ، چند بور، گذر كردَست اين قصه چه جا دارٓد ، آنجا كه تو ميگيرى ، دس...

سٓحٓر آرام به گل گفت سلام گونه سرخِ شقايق به تماسِ شبنم باز خندان شد و چون غنچه شكفت باد ، در طره گيسوى بلندِ بيدى ، چه فريبانه به او ،مى پيچٓد چه شنيدن دارد ، پچ پچِ شاپٓرٓكان ، با نسيم سحرى با صداى گذر جوى خُنٓك ، پونه كِش آمد و ، از خواب رٓهيد

شاهدِ كوچهِ تنهايى من چه غريبانه ، نشسته است به تماشاى سكوتِ مهتاب قطعه ابرى با شور محوِ طنازى ماه چه رها ميرقصد به سٓرٓم سودايى است شوق بوييدن گل ، شوق رعد و برقى ، شوق رگبارِ بهار

چه پنهان كرده اى در گنجِ چشمانت چنين آشفته كرد ما را گرفت از ما شب و روز به بند آورد نفس ، زنجير كرد مهرت دل ما را