كاش اين دل ديوانه ، اسيرِ صنمى بود ساكن كوى يكى ماه نظر ، پاك دلى بود ميداد اندازه زِ دست ، واله و شيداى بتى بود پاك آشفته ، پريشان دل و رسواى گُلى بود + نوشته شده در چهارشنبه سوم خرداد ۱۳۹۶ساعت 3:18&nbsp توسط ا .ص |

مهرت به دل نشسته اما راهبانان نگاهت ، به نگاهم خيره اينچنين است كه من با تو به راهى نرسم + نوشته شده در دوشنبه پانزدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 21:46&nbsp توسط ا .ص |

سرخوشم كن با حضورت ، چند در اين كومه سر كن بگذر از نام و نشانت , ناز با اين واله كم كن چون نهايت خانه ما در دل خاك است و گِل چند روز مانده را با اين دل آشفته سر كن دست بردار از همه بود و نبود و عالم رويائيش نوش هر لحظه براى عشق ، جانِ خود پيمانه كن + نوشته شده در دوشنبه پنجم تیر ۱۳۹۶ساعت 15:15&nbsp ...

به شب نشينى خرچنگهاى مردابى چگونه رقَص كند ماهى زلال پرست رسيده ها ، چه غريب و نجيبه مى افتند به پاى هرز علفهاى خام كال پرست ........ بى بهانه ، يادى از حبيب + نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم شهریور ۱۳۹۶ساعت 1:45&nbsp توسط ا .ص |

سرخوشم كن با حضورت ، چند در اين كومه سر كن بگذر از نام و نشانت , ناز با اين واله كم كن چون نهايت خانه ما در دل خاك است و گِل چند روز مانده را با اين دل آشفته سر كن دست بردار از همه بود و نبود و عالم رويائيش نوش هر لحظه براى عشق ، جانِ خود پيمانه كن + نوشته شده در دوشنبه پنجم تیر ۱۳۹۶ساعت 15:15 توسط ...

چون پروانه اى نشسته بر آغوش گلِ سرخ زيبا ديدمت با دستان مصمم و چشمانى پر نشاط خنده بر لب و هوشيار مهربان ديدمت با هر نفست به قلبم هديه ميدهى شوق عشق و زندگى و شورِ ديدنت امروز هم به قبله سجده ميكنم به لطف و شكرانه او و حس ديدنت + نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم تیر ۱۳۹۶ساعت 10:34 توسط ا .ص |

دامگه حادثه شد زندگى عزم نموده ببرد جملگى روز و شبى نيست بدون خبر از عدم و مرگ و شب و تيرِگى اين خبر از هاتف غيبم رسيد صبر نما ، توكل و زندگى + نوشته شده در چهارشنبه هفدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 14:33 توسط ا .ص |

امشب ، براى تو و تنهايت كهنه سه تارم را كوك ميكنم امشب ، شيون تنهايى تو را تا سپيده از گلوى همه عاشقان آواز ميكنم امشب ، ديده به ديدارت آزاد ميكنم امشب ، دل به گرمى مهتابِ روشنى آرام ميكنم + نوشته شده در جمعه نوزدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 19:46 توسط ا .ص |

چون كودكان تازه به راه آمده اين راه پر حادثه را كشف ميكنم در جاى جاى اين راه سرشارِ دلهره نگاه و اميد خنده تو را جستجو ميكنم + نوشته شده در سه شنبه شانزدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 15:55 توسط ا .ص |

بر شاخه شكسته گل سرخ صبر ميكنم با سوزِ مانده از طوفان حادثه صبر ميكنم باور نميكنم چنين بى نفس شده سهراب روزگار بر هجرت محمد و ماتمش صبر ميكنم + نوشته شده در شنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۵ساعت 19:45 توسط ا .ص |

چقدر خوب كه تو آگاهى بنده عشقى و از هر دو جهان آزادى چقدر خوب كه با پاكانى دل به بند هوست نيست چو من ، آرامى چقدر خوب سرى دارى از جنس سران نه چو من دلشده اى ساكن كوى يارى وه عجب نيست همه عاشق گيسوى تواند اين چنين سلسله اى ، لايق چون تو ، پريرويانيست + نوشته شده در پنجشنبه دهم فروردین ۱۳۹۶ساعت 20:2 ت...

با چشم فرود دانه هاى برف رو دنبال ميكرد ، هر دانه با طنازى درمسيرى به سمت زمين در حركت است ، رقص ؟ نه رقص نيست ، رستگارى قطعه از ابرى شايد ، پايأنى بر حضور مدام در رويا و آسمان ، لحظه تصميم گذر از شبح هستى به شكوه بودن ، دانه شدن ، حجم موزون و زيبا شدن ، از لا به لاى نفس سخت هوا تاب خوران سفر كردن

خانجون از روى صندلى چوبى كنار پنجره تسبيح رو برداشت به ارومى دو سه قدمى برداشت ، تسبيح رو گذاشت تو كف دست سلمان ، چايتو بخور ، سرد ميشه ، از دهن ميوفته ، دو دور تسبيح صلوات بفرست ، دلت آروم ميشه ، سلمان دست خانجون رو گرفت ، چشماى خيسش رو گذاشت روى دست خانجون ، با بغض ، صدايى از سينه سنگين

حقايق را به چشم من عيان كرد زمستان را بهارى در برم كرد دلم در كنج خانه منزوى بود نميدانم چگونه اين وفا كرد شب و روزم به هم ، در هم تنيده شبم مهتابى و روزم زرين كرد نگاهم بر در و ميلم به او بود نگاهم كرد و آشوبى بپا كرد تمام هستيم قربانى اوست از او مستم ، چنين عاشقترم كرد + نوشته شده در یکشنبه دهم ار...

كاش اين دل ديوانه ، اسيرِ صنمى بود ساكن كوى يكى ماه نظر ، پاك دلى بود ميداد اندازه زِ دست ، واله و شيداى بتى بود پاك آشفته ، پريشان دل و رسواى گُلى بود + نوشته شده در چهارشنبه سوم خرداد ۱۳۹۶ساعت 3:18 توسط ا .ص |

القصه ، نهايت به تو شد عاشق و هم شيفته ، اين دل تا تازه شد اين ديده از آن روى چو ماهت هم عقل برفت از سر و هم هوش از اين دل هرگز نرود سوى بتى ، گوهرِ نابت تا زنده شد و پاك شدش هم تن و هم دل + نوشته شده در پنجشنبه چهارم خرداد ۱۳۹۶ساعت 19:9 توسط ا .ص |

و در آن نيمه شب گرم تابستانى ، هنگام عبور از ساحل آرام دريا ، دلم ميخواست پشت بوته هاى تمشك ، كمى دورتر از حصار كهنه ساخته شده از شاخه هاى خشك درختان آلبالو ، هيجان با تو بودن را تجربه كنم ، هر چه به تو نزديكتر ميشدم حس غريبى آميخته از شوق و دلهره ، را بيشتر احساس ميكردم ، چشمانم با وسواس از لابلاى

مهرت به دل نشسته اما راهبانان نگاهت ، به نگاهم خيره اينچنين است كه من با تو به راهى نرسم + نوشته شده در دوشنبه پانزدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 21:46 توسط ا .ص |

در سكوت شب و مهتاب و نسيم غرقه در حال و هواى پاييز قدمم را به تن خيس خيابان دادم شاخه ها در غم برگان عزيز بغض كرده به هم مبهوتند تا سحر صبر كند اين تن آرام و صبور به اميدى كه دوباره به بهار شاخه ها سبز شوند

به دشت سبز رويا خوش آمدى به عارفانه نهان و پويا خوش آمدى عشق بر لب و به دستت نرگس مست به شب نشينى خوبان خوش آمدى